Από την Κύπρο στη Φλωρεντία, από την Κίνα στη Φαένζα, κι από εκεί στον κόσµο ολόκληρο, η ταλαντούχα γλύπτρια και κεραµίστρια διανύει µια βαθιά προσωπική διαδροµή – γεµάτη χώµα, φωτιά και σιωπηλές µεταµορφώσεις...

Τα παιδικά χρόνια της Ελύσιας Αθάνατου ήταν γεµάτα ενέργεια, περιέργεια και µια αστείρευτη ανάγκη για δηµιουργία. «Δεν υπήρξε κάποιο συγκεκριµένο γεγονός που µε οδήγησε σ’ αυτό το δρόµο· ήταν, µάλλον, η ευαισθησία και η διαφορετικότητά µου που µε έκαναν να νιώθω πως δεν χωρούσα στα κοινωνικά καλούπια. Στην τέχνη βρήκα τη διέξοδο που αναζητούσα – έναν κόσµο, όπου µπορούσα, επιτέλους, να αναπνεύσω».
Η ανάγκη της για εξέλιξη την οδήγησε στο εξωτερικό, µε σπουδές πρώτα στο Λονδίνο και µετά στη Φλωρεντία. Μια ανάµειξη δύο διαφορετικών τρόπων αντίληψης της τέχνης, που την κατηύθυνε προς την ελευθερία από κάθε κατεστηµένο. «Χρησιµοποιώντας, από τη µία, τη σκέψη και την εσωτερική αναζήτηση και, από την άλλη, τη σωµατική εµπειρία και την επαφή µε την ύλη, επέλεξα να εκφράσω και να αναδείξω την ουσία του πνεύµατος».

Το 2009, η διαρκής αναζήτηση την ταξίδεψε στην Κίνα, στο Sanbao Ceramic Art Institute, όπου πειραµατίστηκε µε την πορσελάνη. «Μέχρι τότε απέφευγα τον πηλό – ένιωθα πως ήταν πολύπλοκος, απέραντος, άθικτος. Ωστόσο, στο Jingdezhen, την παγκόσµια πρωτεύουσα της πορσελάνης, ανακάλυψα έναν άλλο κόσµο, γεµάτο αλχηµεία, όπου η µεταµόρφωση του υλικού συµβαίνει µέσα από τον ελιγµό των φυσικών στοιχείων».
Επιστρέφοντας στην Ιταλία, συνέχισε να εµβαθύνει τις γνώσεις της στην κεραµική, στη σχολή της Φαένζας. Εκεί, βασισµένη στη δουλειά που είχε ήδη αναπτύξει, συνεργάστηκε µε τη Sacmi –µία από τις κορυφαίες ιταλικές εταιρείες στον τοµέα της κεραµικής τεχνολογίας– δηµιουργώντας επτά γλυπτά από πορσελάνη, σε µεγάλες διαστάσεις.

Καθώς ωρίµαζε, ωρίµαζε και ο τρόπος µε τον οποίο προσέγγιζε τη δουλειά της. Συχνά, µετασχηµατίζει τα έργα της, παραµορφώνοντας ή «τραυµατίζοντας» τη µορφή τους. «Δεν είναι διαµαρτυρία. Είναι ελευθερία. Είναι θεραπεία. Είναι η αποδέσµευση από το φόβο και ο διάλογος µε τον εαυτό µου». Όταν τη ρωτούν ποια είναι η µεγαλύτερη αλήθεια που της έχει διδάξει η τέχνη, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: «Η τέχνη είναι η ίδια η αλήθεια. Αν δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει τέχνη».
«Στην τέχνη βρήκα έναν κόσµο όπου µπορούσα, επιτέλους, να αναπνεύσω».