ο παλμος της παλιας πολης

Κείμενο: Ελένη Ξένου / Φωτογραφίες: Silvio Augusto Rusmigo

Περιμετρικά του νέου Δημαρχείου Λευκωσίας εκτυλίσσεται μια πυκνή, ζωντανή καθημερινότητα, που δίνει νέα πνοή στο ιστορικό κέντρο της πόλης.

Μια κυκλική βόλτα γύρω από τα κτίρια που συνθέτουν το νέο Δηµαρχείο Λευκωσίας αρκεί για να διαπιστώσετε πως, σε µια τόσο µικρή απόσταση, µπορούν να χωρέσουν τα πάντα. Από εναλλακτικά µπαρ, ταβέρνες, πολιτιστικούς χώρους και µικρά cafés µέχρι αρχαιολογικά ευρήµατα και παλιούς παραδοσιακούς τεχνίτες. Όλα και όλοι είναι εκεί…

Τέχνη και Μπύρες

Είναι απόγευµα και ο καιρός αλλοπρόσαλλος – πότε ήλιος, πότε συννεφιά. Κι όµως, αυτή η εναλλαγή φωτισµού είναι απόλυτα εναρµονισµένη µε τις αντιθέσεις που περικλείονται στις τρεις οδούς που «αγκαλιάζουν» το νέο δηµαρχείο. Ας πάρουµε, όµως, τα πράγµατα από την αρχή.

Ξεκινώ τον περίπατό µου από την οδό Αποστόλου Βαρνάβα, το µικρό πετρόχτιστο σοκάκι δίπλα από την Αρχιεπισκοπή, µε κατεύθυνση προς το Δηµοτικό Κέντρο Τεχνών NiMAC. Βρίσκεται απέναντι από το δηµαρχείο και το αρχαιολογικό «πάρκο» που απλώνεται µπροστά του, και είναι το παλαιότερο και µεγαλύτερο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Κύπρου. Λειτουργεί εδώ και τριάντα χρόνια και έχει παρουσιάσει µερικές από τις σηµαντικότερες εκθέσεις τέχνης του νησιού.

Αξίζει τον κόπο να το επισκεφθείτε: να χαζέψετε τις εκδόσεις στο βιβλιοπωλείο του, να δείτε την έκθεση που φιλοξενεί, αλλά και να χαλαρώσετε στο café-εστιατόριο που διατηρεί στην πίσω αυλή του –µία από τις πιο όµορφες της Παλιάς Πόλης– και το οποίο φέρει το όνοµα Παλιά Ηλεκτρική. Η ατµόσφαιρα είναι ήρεµη, το φαγητό ποιοτικό και οι επιλογές πολλές: διεθνή πιάτα, platters για τη µέση, κρασιά και cocktails. Κι αν αναρωτιέστε για το όνοµά του, οφείλεται στο ότι στο κτίριο όπου στεγάζεται, βρισκόταν το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύµατος στη Λευκωσία, το οποίο έκλεισε στις αρχές της δεκαετίας του ’50, λόγω της ρύπανσης που προκαλούσε.

Λίγα βήµατα πιο κάτω, θα συναντήσετε το πολύ cool café-µπαρ Swimming Birds, που απλώνει τα τραπέζια του στο πεζοδρόµιο. Ειδικά τα βράδια, όταν το διάφανο κτίριο του δηµαρχείου φωτίζεται σαν «µαγικό φανάρι», δηµιουργείται µια ατµόσφαιρα σχεδόν παραµυθένια. Εδώ, συχνάζουν όλοι – καλλιτέχνες, χίπστερ και γενικά όσοι αγαπούν την Παλιά Πόλη. Ανοιχτό όλη µέρα, το µικρό cosy café µυρίζει καφέ τα πρωινά, ενώ τα απογεύµατα µετατρέπεται σε µπαρ µε κυπριακές µπίρες, σπιτικά παγωµένα τσάγια, ωραίες µουσικές και υπέροχα negroni για την ώρα του ηλιοβασιλέµατος.

Brandy Sours και Cocktails

Στρίβω δεξιά στην οδό Επτανήσου, που καταλήγει στην Πράσινη Γραµµή, και ακριβώς δίπλα από τα βαρέλια που τη σηµατοδοτούν βρίσκεται ένα ιδιαίτερο καφενείο, το Χαράτσι. Ιδιοκτήτης του είναι ο Σταύρος Λαµπράκης, ένας νεαρός ποιητής που φτιάχνει τα καλύτερα brandy sours και έχει βάλει πείσµα να πετύχει µια διαφορετική επικοινωνία ανάµεσα στους ανθρώπους. Ο χώρος, άλλωστε, είναι τόσο µικρός που όλοι οι θαµώνες γίνονται µία παρέα. Συγγραφείς τα πίνουν µε µαστόρους της γειτονιάς, ντόπιοι συνοµιλούν µε περιπλανώµενους ταξιδιώτες και συνταξιούχοι µε νεαρούς «κεντηµένους» µε τατουάζ – και γι’ αυτή την αλλοπρόσαλλη συνύπαρξη, όλοι µοιάζουν διατεθειµένοι να πληρώσουν το «χαράτσι» που τους αναλογεί.

Πριν φτάσετε εκεί, στα δεξιά σας, είναι η οδός Τεµπών, µε το καινούργιο graffiti του γνωστού Κύπριου street artist Twenty Three. Αµέσως µετά, στα αριστερά, ξεκινά η οδός Μάνης, που οδηγεί κατευθείαν στην Παλαιά Πινέζα – ένα φιλικό, παρεΐστικο µπαρ που µαζεύει κεφάτο κόσµο, σερβίρει µοναδικά cocktails, έχει ενδιαφέρουσα µουσική από guest DJs και στο «βιογραφικό» του µετρά µερικά από τα πιο επικά πάρτι της Παλιάς Πόλης.

Κρυμμένα Μυστικά

Στο αµέσως επόµενο στενό, ανάµεσα στις σιδερένιες πόρτες των µαστόρων της γειτονιάς, ξεπροβάλλει σαν κρυµµένο µυστικό µια νέα άφιξη: η pub The Hide. Οι ιδιοκτήτες του –η Ρόνικα και ο Γιώργος–, έχοντας ζήσει χρόνια στην Αγγλία, θέλησαν να φέρουν το ύφος του micropub στη Λευκωσία. Industrial αισθητική σε ένα µικροσκοπικό χώρο που προτείνει 30 διαφορετικές µπίρες από µικροζυθοποιούς της Αγγλίας και της Κύπρου, µε τη λίστα να ανανεώνεται ανά τρίµηνο. Ωραίες µουσικές –rock και indie–, χαλαρή ατµόσφαιρα, νόστιµα burgers και brunch τα Σαββατοκύριακα.

Πίσω στην οδό Πενταδακτύλου, µε περιµένει µια άλλη ενδιαφέρουσα εξίσωση: Συν, Πλην, Ίσον. Αυτό είναι το όνοµα του µπαρ µε τη χρωµατιστή διακόσµηση, την ιδιαίτερη γκάµα ποτών, τη funky µουσική, τα ζουµερά burgers και τα γερµανικά λουκάνικα bratwurst που θα σας ενθουσιάσουν. Πλαισιωµένο από σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και ένα σωρό γλάστρες µε βασιλικούς, βγάζει τα τραπέζια του στο δρόµο και προσθέτει µια αλλιώτικη πινελιά στο σκηνικό.

Τεχνολογία, Πίτσα και Μεζέδες

Πίσω στην Επτανήσου, για να µη χαλάσω τον κυκλικό µου βηµατισµό, και από εκεί δεξιά προς την οδό Λέλλου Δηµητριάδη. Περνάω την ταβέρνα Αγίου Γεωργίου, όπου αξίζει να δοκιµάσετε τα µεζεδάκια της κυπριακής κουζίνας, συνοδεία ούζου ή ζιβανίας, και κατευθύνοµαι προς την Πλατεία Δηµαρχίας. Εκεί όπου κάποτε στεγαζόταν η Παλιά Δηµοτική Αγορά, σήµερα βρίσκεται ο ερευνητικός οργανισµός CYENS, που κάνει πραγµατικά εντυπωσιακή δουλειά στον τοµέα της έρευνας και της καινοτοµίας στις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνίας. Οµολογουµένως, αυτή η «φουτουριστική» προσθήκη δίνει στο ιστορικό κέντρο µια µεταµοντέρνα δυναµική. Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και µια νέα άφιξη: το all-day café Akora.

Το πρωί θα δείτε κόσµο να δουλεύει µε τα λάπτοπ του, πίνοντας καφέ και τρώγοντας νόστιµα σάντουιτς, ενώ το απόγευµα και το βράδυ, στα χαµηλά τραπέζια έξω, κάτω από τους ευκαλύπτους, νεαρόκοσµος πίνει το ποτό του, ακούγοντας lounge µουσικές και τσιµπολογώντας καυτά νάτσος. Προτού συνεχίσετε, ρίξτε µια µατιά στο µικρό µαγαζάκι ακριβώς απέναντι από το Akora, όπου παραµένει ζωντανό το παραδοσιακό επάγγελµα του γανωµατή – του τεχνίτη που επενδύει χάλκινα σκεύη. Στην οδό Διογένους, η οποία εφάπτεται της πλατείας, βρίσκεται η κουκλίστικη πιτσαρία Biga. Εδώ, σερβίρεται αποκλειστικά ναπολιτάνικη πίτσα, έξω στο πλακόστρωτο – ιδανικά, συνοδεία της µπίρας Golem, που παρασκευάζεται στην Παλιά Πόλη.

Όµορφες αυλές και ωραίες µουσικές

Φεύγοντας από την Biga, περπατώ στην Ισαακίου Κοµνηνού, που οδηγεί στον Καθεδρικό Ναό του Αποστόλου Βαρνάβα. Πριν φτάσω εκεί, στρίβω δεξιά στην Πειραιώς, προς το Καφενείο 11, που διαθέτει µια όµορφη αυλή, γεµάτη βουκαµβίλιες και ξεχωριστό ντεκόρ. Είναι ανοιχτό από τις 10:30 το πρωί, σερβίροντας σπιτικές µαρµελάδες, αυγά, λούντζα και τυριά. Το απόγευµα έχει δροσερές λεµονάδες και το βράδυ ούζα, κρασιά και ζιβανίες, µε µικρά συνοδευτικά. Κάποιες βραδιές φιλοξενεί µπάντες – κυρίως µε ρεµπέτικα. Ακριβώς απέναντι, βρίσκεται το café-εστιατόριο Ερωδός, µε πλούσιο µενού και τακτικές µουσικές κοµπανίες. Είναι ανοιχτό από τις 2 το µεσηµέρι τις καθηµερινές και από τις 11 το πρωί τα Σαββατοκύριακα. Στο στενό δεξιά, στην οδό Σούτσου, σε ένα παλιό διατηρητέο µε όµορφη αυλή στεγάζεται το Κοrniza Baroque – ένα χαλαρό café-µπαρ µε φρέσκους χυµούς, δυνατά ποτά, µεζεδάκια και ωραίες µουσικές. Παρακάτω, σε µια µικρή στοά δίπλα στον Ερωδό, θα ανακαλύψετε το καφενείο Μαραµπού – όσοι συχνάζουν εκεί το λένε απλά Στου Τέλη. Το φαγητό είναι σπιτικό: κρασάτες τηγανιές, κεφτεδάκια και πίτα µε χαλλούµι και ντοµάτα. Από ποτά, ζιβανόµελα, κρασόµελα, ρακόµελα και κρασί από έναν πάτερ στην Παναγιά. Στου Τέλη ζεις, σίγουρα, µια εναλλακτική εµπειρία – ειδικά τώρα που δίπλα έχει ανοίξει και το Γιουσουρούµ, ένας µικρός πολυχώρος που φιλοξενεί εκθέσεις και stand-up comedies. Στον επίλογο της κυκλικής σας βόλτας, σας περιµένει το καλύτερο: το ανακαινισµένο Hamam Omerye – για να χαλαρώσετε µε ένα µασάζ και µια κούπα τσάι από τοπικά βότανα.