η διαχρονικη αννα Βισση

Κείμενο: Ρομίνα Ξυδά / Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη

Δεν είναι απλώς η διαδρομή της που αντέχει στο χρόνο· είναι ο τρόπος που τον σταματά κάθε φορά που τραγουδάει. Η σπουδαία ερμηνεύτρια γράφει τη δική της ιστορία, παραμένοντας σημείο αναφοράς κάθε εποχής.

Tο Καλλιμάρμαρο πάλλονταν. Μια λαοθάλασσα, εκατόν είκοσι χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, τραγουδούσαν τις ιστορίες μιας γυναίκας που δεν σταμάτησε ποτέ να τις ζει. Στη μέση, εκείνη. Ίδια και πάντα αλλιώτικη, σήκωνε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας τον εαυτό της στο κύμα που η ίδια έχει δημιουργήσει εδώ και πενήντα χρόνια. Με τη φωνή της να ανοίγει δρόμους, να εμπνέει και να συγκινεί –από τη Λάρνακα ως το θρυλικό στάδιο της Αθήνας και από την πρώτη της νότα ως την τελευταία– η Άννα Βίσση δεν ερμηνεύει απλώς τραγούδια· ερμηνεύει την ίδια της την ψυχή.

Περισσότεροι από 120.000 άνθρωποι σε δύο sold-out βραδιές στο Καλλιμάρμαρο τραγούδησαν μαζί σου. Πώς έζησες αυτές τις ανεπανάληπτες στιγμές;
Ήταν ένα δώρο ζωής – και το νιώθω ακόμα έτσι. Μια once in a lifetime εμπειρία. Σαν να έβλεπα μπροστά μου συμπυκνωμένη όλη τη διαδρομή μου: τα χρόνια, τα όνειρα, το «ευχαριστώ» του κόσμου.

Ποια ήταν η πρώτη σκέψη όταν βγήκες στη σκηνή και είδες αυτό το ανθρώπινο κύμα μπροστά σου;
Είπα μέσα μου «Ωχ…», και μετά γέμισα από περηφάνια, αγάπη και συγκίνηση. Από εκεί και πέρα ήταν μια καθαρή απόλαυση. Σαν να πέταξα πάνω από τη ζωή μου και να την είδα όλη από ψηλά.

Αν έπρεπε να περιγράψεις τη μουσική σου διαδρομή ως πτήση, ποιο θα ήταν το πιο έντονο «turbulence» και ποιο το πιο μαγευτικό «θέαμα απ’ το παράθυρο»;
«Turbulence» θα έλεγα τη χρονιά 2013-14, όταν συνέβησαν κάποια άσχημα γεγονότα που ευτυχώς ξεπέρασα γρήγορα. Το πιο μαγευτικό «θέαμα από το παράθυρο» ήταν το Στάδιο. Να βλέπω εκείνο το ανθρώπινο κύμα, να ακούω τις φωνές τους, να νιώθω τη συγκίνηση να με πλημμυρίζει. Ήταν καθαρή μαγεία, μια στιγμή που δύσκολα περιγράφεται.

Ποιοι είναι οι πέντε σταθμοί στην καριέρα σου;
Δεν είναι πέντε, είναι πενήντα πέντε και βάλε. Έζησα πολλά σημαντικά πράγματα μέσα σε αυτά τα 52 χρόνια. Από το πρώτο βινύλιο που άκουσα τη φωνή μου, μέχρι το τριπλά sold-out στο Καλλιμάρμαρο πριν από λίγο καιρό. Ο δρόμος είχε τα πάνω και τα κάτω του, αλλά αυτό το πέρασμα μέσα από όλα είναι που σε δυναμώνει και σε κρατάει ζωντανό. Αν έπρεπε να επιλέξω μία στιγμή-σταθμό, αυτή θα ήταν η γνωριμία μου με τον Νίκο Καρβέλα. Ήταν κάρμα. Ένας άνθρωπος που ήξερε ποια είμαι, τι πρεσβεύω και έγραψε για μένα τραγούδια που έγιναν κομμάτια της ψυχής μου.

Τα νέα παιδιά σε ακολουθούν, σε ακούν, σε ανεβάζουν στο TikTok και σε ανακαλύπτουν ξανά. Πώς νιώθεις που έχεις τόσο νεανικό κοινό που τραγουδάει τραγούδια 40 και 50 ετών; Τι πιστεύεις ότι βλέπουν σ’ εσένα, πέρα από τα τραγούδια;
Πιστεύω πως οι νέοι βλέπουν σ’ εμένα κάτι αληθινό. Δεν προσποιούμαι, δεν ακολουθώ μόδες, είμαι αυτό που είμαι. Και αυτό νομίζω ότι τους αγγίζει. Νιώθω πως μέσα από τη μουσική, τη στάση και την ενέργειά μου ανακαλύπτουν κάτι που τους εμπνέει να είναι ο εαυτός τους. Φυσικά, μεγάλο ρόλο παίζουν και τα ίδια τα τραγούδια. Έχουν από μόνα τους τη διαχρονικότητα που τα κρατά ζωντανά. Ο Νίκος Καρβέλας, ο άνθρωπος που τα έγραψε, είναι ένας υπερταλαντούχος δημιουργός. Έγραψε τραγούδια με ψυχή και με φιλοσοφημένο στίχο, που μιλά για τη ζωή, τον έρωτα, την ελευθερία. Παλιά κάποια από αυτά μπορεί να ξένιζαν, σήμερα όμως η νεολαία τα βρίσκει φρέσκα και αληθινά. Όπως και να ’χει, αυτό που με φέρνει κοντά στα νέα παιδιά είναι μοναδικό. Μου δίνει φτερά, με γεμίζει αυτοπεποίθηση και με κάνει να θέλω να συνεχίζω να ανανεώνομαι, δίνοντάς τους ακόμη περισσότερα και πιο δυνατά συναισθήματα.

Πενήντα χρόνια στη μουσική σκηνή είναι σχεδόν μια ζωή. Τι είναι αυτό που σε κάνει να συνεχίζεις και να τη ζεις με την ίδια ένταση;
Η ανάγκη να δημιουργώ, να εξελίσσομαι και να συνεχίζω να δίνω νόημα σε αυτό που κάνω. Κάθε project έχει τη δική του ένταση, όμως το πάθος μένει πάντα ίδιο. Από μικρή δεν με ενδιέφεραν η δόξα ή τα χρήματα· ήθελα να ζω στιγμές που έχουν αξία. Η μουσική είναι ο τρόπος μου να υπάρχω, να αισθάνομαι, να αναπνέω, να ζω. 

Αν γύριζες πίσω στα πρώτα βήματά σου, υπάρχει κάποιος άνθρωπος στην Κύπρο που θα ήθελες να του πεις σήμερα ένα μεγάλο «ευχαριστώ»;
Στους γονείς μου. Γιατί ήμουν τυχερή. Πολλά παιδιά, αν και έχουν ταλέντο, δεν έχουν την ώθηση που χρειάζονται και χάνονται στο χρόνο. Εμένα, όμως, η τύχη μου χαμογέλασε. Οι γονείς μου –και πιο πολύ η μητέρα μου– είδαν από νωρίς το χάρισμα που είχα και με στήριξαν σε αυτό που αγαπούσα. Μου άνοιξαν δρόμους, όχι μόνο προς τη μουσική αλλά και προς τη ζωή. Τέτοια αγάπη και πίστη δεν ξεχνιούνται ποτέ.

Ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που σε έκανε να πεις «θέλω να το τραγουδήσω εγώ»; Το θυμάσαι; 
Ναι. Ήταν το «Love Story» του Αndy Williams. Το άκουγα ξανά και ξανά. 

Τι σημαίνει για σένα η Κύπρος σήμερα, συναισθηματικά, καλλιτεχνικά, προσωπικά;
Home sweet home. Είναι οι ρίζες μου, τα μουσικά βιώματα, οι παιδικές αναμνήσεις, το ταξίδι πίσω στο χρόνο. Κάθε φορά που επιστρέφω, νιώθω να συμβαίνει κάτι μαγικό. Η θάλασσα, οι μυρωδιές από τα πεύκα και τα πλατάνια, οι βόλτες στις Φοινικούδες, όλα αυτά με γειώνουν. Είναι η ασφαλής αγκαλιά μου.

Πώς θα περιέγραφες την Άννα Βίσση εκτός σκηνής σε τρεις λέξεις που δεν θα χρησιμοποιούσαν ποτέ οι θαυμαστές σου; 
Μοναχική. Πεισματάρα. Υπερευαίσθητη. Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά τη σιωπή όσο και τη μουσική.

Τα έχεις κατακτήσει όλα. Τι σε εμπνέει πια να συνεχίζεις; Είναι η ανάγκη για έκφραση, η επικοινωνία ή το πάθος για το νέο;
Με μια λέξη… να ζω! Η ζωή έχει πολλές μορφές· αρκεί να διαλέγεις αυτές που σου αρέσουν και να τις χαίρεσαι όσο μπορείς. Για μένα η λέξη «αντοχή» είναι στάση ζωής. Αντέχω για να μπορώ να έχω. Και όσο αντέχω, θα τραγουδώ, γιατί αυτό είναι το οξυγόνο μου.