Χριστινα Πετρου: η αρχιτεκτονας

Κείμενο: Ρομίνα Ξυδά / Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μηνά

Με φυσική ισορροπία ανάμεσα στο λειτουργικό και το καλλιτεχνικό, μετατρέπει το design σε πεδίο έκφρασης και πολιτιστικής μνήμης.

Η σχέση της Χριστίνας με τη δημιουργία γεννήθηκε στα εφηβικά της χρόνια, μέσα από τις συζητήσεις με τη μητέρα της καλύτερης φίλης της – μια γυναίκα που τη μύησε στις αξίες της σκέψης και της διαρκούς αναζήτησης. «Μέσα από εκείνες τις κουβέντες, άρχισα να φαντάζομαι τον εαυτό μου σε διαφορετικούς ρόλους. Ένας από αυτούς ήταν η αρχιτεκτονική· εκεί, ένιωσα πως βρήκα τη δική μου φωνή». Η πρώτη της σχεδιαστική μεταμόρφωση ξεκίνησε στο παιδικό της δωμάτιο, όταν αποφάσισε να αντικαταστήσει το ροζ με το λευκό – μια απόφαση που, όπως λέει, «σηματοδότησε τη μετάβασή μου από το παιχνίδι στη συνειδητή δημιουργία».

Χρόνια αργότερα, η συμμετοχή της στο Milan Design Week αποτέλεσε φυσική συνέχεια αυτής της πορείας και σημείο αναφοράς για όσα ακολούθησαν. «Ήταν ένα σημαντικό βήμα, που άνοιξε νέους δρόμους συνεργασίας και εξέλιξης. Ένα καθοριστικό στάδιο για να διαχωρίσω το σχεδιασμό των επίπλων μου σε συλλεκτικά και λειτουργικά κομμάτια. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, με επισκέφθηκαν σημαντικές γκαλερί από όλο τον κόσμο και είδα μεγάλο ενδιαφέρον για τα έργα μου».

Για εκείνη, το design δεν είναι απλώς αισθητική ή τεχνική· είναι ένας τρόπος να αφηγείσαι ιστορίες μέσα από αντικείμενα, μια φιλοσοφία όπου η χρηστικότητα συναντά την τέχνη. Η δημιουργική διαδικασία παραμένει για την ίδια μαγική, όμως η ολοκλήρωση ενός έργου έχει τη δική της ξεχωριστή δύναμη. «Υπάρχει ένα μοναδικό συναίσθημα όταν βλέπεις το τελικό αποτέλεσμα, τη στιγμή που όλα ενώνονται και παίρνουν μορφή. Θέλω όποιος επιλέγει κάτι δικό μας, να νιώθει ότι έχει ένα κομμάτι τέχνης».

Όσο για την πατρίδα της, την Κύπρο, είναι πάντα παρούσα στη δουλειά της, τόσο ως έμπνευση όσο και ως πηγή αυθεντικότητας. «Συνεργάζομαι με τεχνίτες του νησιού για να ανανεώσουμε παραδοσιακές τεχνικές που χάνονται, δίνοντάς τους μια νέα μορφή και κρατώντας ζωντανή την πολιτιστική μας κληρονομιά».