Νικος Νικολαου: ο αρτοποιος

Κείμενο: Ρομίνα Ξυδά / Φωτογραφίες: Sylvio Augusto Rusmigo

Οι πιο γλυκές ιστορίες γράφονται στο «Hurricane» εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, με αυθεντικές συνταγές και με την αγάπη του κόσμου.

Στην καρδιά της Λευκωσίας, πίσω από τις ίδιες βιτρίνες του 1942, βρίσκεται ένα ζαχαροπλαστείο με διαχρονικές γεύσεις, ζεστή φιλοξενία και παράδοση που συνεχίζει να ζει μέσα από ανθρώπους και ιστορίες. «Τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ», λέει ο κύριος Νίκος. «Για πάνω από ογδόντα χρόνια, τα μπισκότα αμαρέτι, η τυρόπιτα με σφολιάτα και το κρουασάν φτιάχνονται με τις ίδιες ακριβώς συνταγές. Να φανταστείτε πως κρατάω ακόμη τα ίδια τραπεζάκια του 1942, όπως και τον πρώτο ηλεκτρικό φούρνο που ήρθε στην Κύπρο το 1956 και λειτουργεί ακόμα».

Η πορεία του «Hurricane» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικογένειά του: «Ο πατέρας μου εργάστηκε εδώ από το 1962, κι εγώ μεγάλωσα ανάμεσα σε μυρωδιές ζύμης και ζάχαρης, χαζεύοντας τους μεγαλύτερους να δουλεύουν. Το 1989, όταν ο ιδιοκτήτης αποφάσισε να αποχωρήσει, έκανε πρόταση στον πατέρα μου να το συνεχίσει εκείνος. Ένα χρόνο μετά, αγοράσαμε το μαγαζί, κρατώντας ζωντανό το ίδιο πνεύμα».

Παρά το οικογενειακό δέσιμο, ο ίδιος δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι θα ακολουθούσε το επάγγελμα. «Δεν είχα καμία σχέση με τη ζαχαροπλαστική, μέχρι που ο πατέρας μου μού ζήτησε να σταθώ δίπλα του. Εκείνος γνώριζε καλά την παραγωγή, αλλά δεν είχε εμπειρία στη διαχείριση. Γι’ αυτό μπήκα εγώ. 
Στην πορεία, όμως, έμαθα και την τέχνη».

Με τα χρόνια, το «Hurricane» έγινε θρύλος. Ο Γλαύκος Κληρίδης, τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνήθιζε να πίνει εκεί τον καφέ του, ενώ ο David Bowie, κάθε φορά που επισκεπτόταν την Κύπρο, έκανε στάση για την αγαπημένη του τυρόπιτα. «Για μένα, όμως, πιο σημαντικός είναι ο απλός κόσμος», λέει με έμφαση. «Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η σχέση μου με τους πελάτες: οι γενιές που περνούν από το μαγαζί, οι αυθόρμητες αγκαλιές, η αίσθηση ότι το “Hurricane” είναι σημείο αναφοράς στη ζωή τους».