Χαρης Ζαμπαρλουκος: ενας cool τυπος

People, Business

Συνέντευξη: Πιερής Παναγή 

Δούλεψε µε τους καλύτερους ηθοποιούς της εποχής µας –από τη Meryl Streep µέχρι τον Kenneth Branagh– ως διευθυντής φωτογραφίας σε χολιγουντιανά blockbusters. Και ενώ θα είχε κάθε λόγο για να πάρουν τα µυαλά του αέρα, ο Χάρης Ζαµπαρλούκος παραµένει ένας εξαιρετικά προσγειωµένος, ταλαντούχος τύπος.

Πώς είναι να λέει ο Kenneth Branagh ότι είστε ο Νo1 διευθυντής φωτογραφίας στον κόσµο;

Είναι ο σκηνοθέτης µε τον οποίο δούλεψα περισσότερο. Τον σέβοµαι και τον αγαπώ πολύ. Είναι ένας καλός φίλος και µοιραζόµαστε το ίδιο όραµα για τον κινηµατογράφο. Νιώθω χαρά και περηφάνια όταν ακούω τέτοια λόγια.

Αλήθεια, πώς καταλήξατε να κάνετε αυτή τη δουλειά; Εννοώ, πώς γίνεται και βρίσκει ένας άνθρωπος το δρόµο του στη ζωή;

Αρκεί να ακολουθεί κανείς κάτι που του αρέσει, να αφοσιώνεται σε αυτό και να δουλεύει µε πάθος. Στη δική µου περίπτωση αυτό λειτούργησε. Για να προχωρήσω, έπρεπε να διαβάσω. Για να γίνω καλός, έπρεπε να το προσπαθήσω. Ήµουν ένας καλός µαθητής στην τέχνη και τα µαθηµατικά και είχα αποφασίσει να σπουδάσω ζωγραφική.

Στην Κύπρο διάβασα πως είχατε για δάσκαλο τον Νίκο Κουρούσιη, µία από τις σηµαντικότερες µορφές της σύγχρονης κυπριακής τέχνης.

Ο Νίκος, εκτός από σπουδαίος καλλιτέχνης, είναι και σπουδαίος δάσκαλος. Μπορεί να µεταδώσει την αγάπη για την τέχνη και πιστεύει απόλυτα πως όλοι είµαστε καλλιτέχνες. Δεν έχω γνωρίσει άλλον τόσο γνήσιο καλλιτέχνη. Οποιοσδήποτε µπορεί να µάθει από τον Νίκο, γιατί ο ίδιος δεν έχει στεγανά. Ευτυχώς, οι γονείς µου ήταν υποστηρικτικοί στην απόφασή µου και έτσι κατέληξα στο Saint Martins. Εκεί, δοκίµασα για πρώτη φορά κινηµατογράφο και άλλαξα διαδροµή. Δεν είχα ιδέα από κινηµατογράφο.

Πώς επιλέξατε τη διεύθυνση φωτογραφίας και όχι τη σκηνοθεσία, που είναι ένα πιο προβεβληµένο επάγγελµα;

Πρέπει να ξέρεις τι θέλεις να κάνεις και πού είσαι καλός. Να γνωρίζεις ποιες είναι οι ικανότητες και το ταλέντο σου. Πήγα στον κινηµατογράφο αγαπώντας την εικαστική τέχνη, τη ζωγραφική και τη φωτογραφία, και όχι από αγάπη για τη λογοτεχνία ή το θέατρο. Ένας σκηνοθέτης πρέπει να έχει έναν τρόπο να µπει στην ψυχολογία του ηθοποιού του και εµένα δεν µε ενδιέφερε αυτό. Ευτυχώς, κατάλαβα νωρίς πως ο κινηµατογράφος δεν θα υπήρχε χωρίς τον διευθυντή φωτογραφίας και αυτό το λέω µε όλο το σεβασµό για τους σκηνοθέτες. Εγώ µπορώ να πάρω µια κάµερα και να κάνω µια ταινία. Ένας σκηνοθέτης δεν µπορεί να πάρει 3 ηθοποιούς και να κάνει µια ταινία. Αυτό ήταν κάτι που έµαθα απ’ τον καιρό της σχολής, ακόµα και απ’ την καθοδήγηση που πήρα. Παρ’ όλα αυτά, ο κινηµατογράφος είναι µια οµαδική τέχνη. Σε µια στούντιο ταινία µπορεί να είµαστε 350 άτοµα και όλοι έχουν ένα ρόλο.

Από νωρίς δουλέψατε µε τους καλύτερους. Jude Law, Meryl Streep, Peter Ο’Toole, Cate Blanchett, Christian Bale... Τι κερδίζει ένας επαγγελµατίας δουλεύοντας µαζί τους;

Μαθαίνεις να δουλεύεις καλύτερα, γιατί πρέπει να είσαι τόσο καλός όσο εκείνοι. Αν δεν δεις κάποιον που δουλεύει σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο, πώς θα βελτιωθείς ή πώς θα φτάσεις κι εσύ κάποτε σε αυτό το επίπεδο;

Ποιοι επαγγελµατίες, µε όσους συνεργαστήκατε, σας έκαναν µεγαλύτερη εντύπωση;

Ο Kenneth Brannagh είναι ο καλύτερος από όλους. Δεν είναι µόνο πολύ καλός σκηνοθέτης, αλλά κι εξαίρετος ηθοποιός. Είναι ο πιο προετοιµασµένος, ο πιο διαβασµένος και πάντα θα δώσει αυτό που χρειάζεται, µε συναίσθηµα, απ’ την πρώτη λήψη.

Πώς προετοιµάζεστε κάθε φορά για µια ταινία;

Ο κινηµατογράφος είναι η τέχνη της ψευδαίσθησης. Πρέπει να βρεις το καλλιτεχνικό σηµείο και µετά πώς θα το κατορθώσεις. Η δική µου ευθύνη έχει να κάνει µε το πώς φαίνεται µια ταινία, τι βλέπεις και πώς; Μετά, κάνεις συζήτηση µε τον σκηνοθέτη, τον σκηνογράφο, τον παραγωγό. Πρέπει όλοι να είµαστε στο ίδιο µήκος κύµατος. Όταν το βρούµε, κοιτάζουµε τις λεπτοµέρειες για το πώς αυτό που θέλουµε γίνεται τεχνικά. Τι φακούς θα χρησιµοποιήσουµε, τι κάµερες... Ο θεατής δεν βλέπει πώς το κάνουµε, αλλά αυτό που κάνουµε.

Ταλέντο ή εργατικότητα; Τι από τα δύο είναι, πιστεύετε, πιο σηµαντικό;

Και τα δύο. Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο…

Τι είναι ταλέντο;

Είναι το θάρρος να δοκιµάζεις, να ρωτάς και να µαθαίνεις. Είναι πολύ σηµαντικό, επίσης, να ξέρεις ποιος είσαι και τι µπορείς να κάνεις. Το γνώθι σαυτόν είναι πολύ σπουδαίο. Θεωρώ πως στην τέχνη το θάρρος και η ειλικρίνεια είναι αυτά που σε ξεχωρίζουν.

Εφόσον µιλάµε για ταλέντο, δεν µπορώ να µη σας ρωτήσω για εκείνη τη θρυλική συνάντησή σας µε τον Harold Pinter.

Ήταν µια σπουδαία εµπειρία και δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήµουν ο διευθυντής φωτογραφίας στο «Sleuth», το οποίο θα γυρίζαµε λίγο µετά που πήρε το Νόµπελ Λογοτεχνίας. Θυµάµαι πως κάναµε πολλές πρόβες πριν του το παρουσιάσουµε – ο Kenneth Branagh, ο βοηθός του, εγώ και οι δύο ηθοποιοί της ταινίας, o Michael Caine και ο Jude Law. Τον θυµάµαι που ήρθε πάνω στο καροτσάκι του και τον µετέφερα στα σηµεία όπου θα είχαµε τις κάµερες. Έβλεπε, ουσιαστικά, εκεί όπου προβλέπαµε πως θα είχαµε κάµερες, πώς θα φαινόταν. Στο τέλος όλοι περιµέναµε να µας πει εάν είχαµε κάνει καλή δουλειά. Θυµάµαι πως είχε πει «This is bloody brilliant!».

Υπάρχει ένας άλλος φωτογράφος ή δηµιουργός που είχε καθοριστική επίδραση σ’ εσάς;

«Πάρα πολλοί, αλλά ο πιο σηµαντικός ήταν ο Conrad Hall. Τον γνώρισα µετά τις σπουδές µου και δούλεψα µαζί του σε µία ταινία».

Πώς σας επηρέασε στο πώς βλέπετε µια εικόνα;

Το σπουδαίο που έκανε ο Conrad ήταν ότι ξεκινούσε µια ταινία λες και ήταν η πρώτη φορά, χωρίς να σκέφτεται ότι κατόρθωσε πράγµατα, ούτε χρησιµοποιούσε τις τεχνικές που ήξερε. Διάβαζε το σενάριο και ήταν λες και είχε λευκό καµβά µπροστά του. Αυτό ήταν που τον οδήγησε στα 3 Όσκαρ.

Θυµάστε όταν τον γνωρίσατε πρώτη φορά από κοντά;

Γνωριστήκαµε πριν κάνει το «American Beauty». Ήταν φίλος του ένας καθηγητής µου στο µεταπτυχιακό και κανόνισε να συναντηθούµε στο «Clafoutis», στο Λος Άντζελες. Ο Conrad καταγόταν κι αυτός από νησί, από την Ταϊτή, και καταλήξαµε να µιλάµε για το ψάρεµα, τη θάλασσα, τη ζωή σε ένα νησί. Βασικά, µιλήσαµε για οτιδήποτε άλλο εκτός από τον κινηµατογράφο.

Η θάλασσα είναι η άλλη σας µεγάλη αγάπη µετά τον κινηµατογράφο, σωστά;

Περνώ ατέλειωτες ώρες, όποτε έχω την ευκαιρία… Από µικρός τη λάτρευα και, ευτυχώς, στην Κύπρο έχουµε φανταστικές παραλίες.

Τι είναι για εσάς η Κύπρος;

Είναι το σπίτι µου… Ο κινηµατογράφος εµπεριέχει κι έναν τσιγγάνικο τρόπο ζωής. Όλοι θέλουν το λιµάνι τους και η Κύπρος αυτό είναι για µένα. Η πατρίδα µου, οι φίλοι µου, η παιδικότητά µου, οι θάλασσές µας, το φαγητό. Εκεί είναι οι αναφορές µου. Πεθυµώ τους ανθρώπους, το τοπίο, το φαγητό… Και πάντα νιώθω µια ανακούφιση όταν επιστρέφω.

Τα συνεχή ταξίδια και οι µετεγκαταστάσεις σε διαφορετικά µέρη σάς επηρέασαν; Έπαιξε αυτό κάποιο ρόλο στη διαµόρφωση του χαρακτήρα σας;

Είναι πολλές οι επιρροές και αναπόφευκτα σε επηρεάζουν. Ταυτόχρονα όµως, σε κάνουν να εκτιµάς περισσότερο το σπίτι σου, να είσαι ευγνώµων για ό,τι έχεις, αλλά και να έχεις υποµονή. Διδάσκεσαι ότι πρέπει να περιµένεις γιατί τα πράγµατα αλλάζουν…

Είστε ευχαριστηµένος απ’ όσα καταφέρατε στη ζωή σας;

Όταν ήµουν φοιτητής πήγα να παρακολουθήσω µια διάλεξη, που θα έδινε στο Λονδίνο ο Δαλάι Λάµα. Είπε µια φράση που εµένα µε βοήθησε: «Participate joyfully in the sorrows of the world». Αν ακολουθείς αυτό, πάντα θα είσαι ευγνώµων. Και ναι, είµαι ευγνώµων για όλα.

 

Σχόλια
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.
Προσθήκη σχολίου

* Υποδεικνύει ένα απαιτούμενο πεδίο

Αποδεκτές μορφές: mp4,mov,png,jpg,gif

Συμφωνώ με την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που παρέχονται στο παρόν έντυπο σύμφωνα με τις οδηγίες που ορίζονται στην Πολιτική Απορρήτου της παρούσας ιστοσελίδας.

Επιβεβαιώστε την συγκατάθεση σας