Θαλης Νικολαου: ο αντικομφορμιστης
Λειτουργικότητα, αισθητική, χρηστικότητα. Κάποιες φορές, αρκούν τρεις µόνο λέξεις για να πλάσουν έναν επιτυχηµένο designer.
Κείμενο: Ρομίνα Ξυδά
Φωτογραφίες: Silvio Augusto Rusmigo
Εξερεύνηση, ενέργεια, θόρυβος, περιέργεια, φιλίες, δρόµοι, πάρκα, skateboard... Αυτές είναι οι µνήµες που συνέθεσαν τα παιδικά χρόνια του Θαλή Νικολάου και που αργότερα συµπυκνώθηκαν στον όρο «δηµιουργία». Όταν τελείωσε το σχολείο βρέθηκε από τη Λευκωσία στο Μπράιτον για σπουδές product design και δηµιούργησε την πρώτη του εφεύρεση: ένα ψυγείο που επιτρέπει άµεση πρόσβαση και ορατότητα σε όλα τα αποθηκευµένα τρόφιµα. Η συνέχεια τον βρίσκει στο Λονδίνο και στο πλάι του παγκοσµίως αναγνωρισµένου lighting designer Michael Anastassiades, για να βρεθεί, λίγο µετά, σε κάποιο µεταλλουργείο φτιάχνοντας και αναπαλαιώνοντας πολυτελή αντικείµενα.
Για το ανήσυχο πνεύµα του, ωστόσο, αυτά δεν ήταν αρκετά: «Λόγω του µεγάλου πάθους µου για τη µουσική και τον ήχο και της πεποίθησής µου πως το design είναι µια διαδικασία που µπορεί να εφαρµοστεί σε όλες τις πρακτικές, πήγα στη Βαρκελώνη, όπου έκανα sound design and music production. Επιστρέφοντας το 2019 στην Κύπρο, δηµιούργησα τη δική µου σειρά γλυπτικών επίπλων µε την επωνυµία “A Side (tables) Project”, την οποία ο κόσµος υποδέχθηκε πολύ θερµά. Δύο χρόνια µετά, η επιτυχία αυτής της σειράς έφερε τη συνέχειά της, την “A Side (tables) Project 2”, µια βαθιά βουτιά στην ξυλουργική και την κατασκευή καλουπιών. Αυτό ήταν και το εισιτήριό µου για συνεργασία µε µεγάλα brands του εξωτερικού, όπως τo BEIT Collective».
Του αρέσει να τον αποκαλούν «αντικοµφορµιστή», κάτι που προκύπτει αβίαστα τόσο από τις απόψεις του αναφορικά µε την πηγή της έµπνευσής του όσο και µε το τι συνιστά ένα καλό design: «Η µεγαλύτερη πηγή έµπνευσης έρχεται για εµένα µέσα από περιορισµούς. Δουλεύοντας µέσα σε περιορισµούς, είσαι αναγκασµένος να αλλάζεις την προσέγγισή σου πολλές φορές κι αυτή η πρακτική καταλήγει σε πρωτότυπες ιδέες και λύσεις. Ως σχεδιαστής, πιστεύω ακράδαντα ότι τα εξαιρετικά προϊόντα ακολουθούν µια ανθρωποκεντρική διαδικασία σχεδίασης, όπου το τελικό αποτέλεσµα συνδυάζει άψογα τη λειτουργικότητα, την αισθητική και τη χρηστικότητά του. Τι θα συµβούλευα ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί µε το design; Να λερώσει τα χέρια του και να ασχοληθεί µε την κατασκευή. Να βρίσκει τρόπους να προκαλεί τη δηµιουργικότητά του και να µην προδώσει ποτέ την ιδεολογία του. Και τι θα έλεγα σε όλους τους υπόλοιπους;
“Η λύση είναι µπροστά στα µάτια µας, απλά πρέπει να αλλάξουµε τον τρόπο που βλέπουµε τα πράγµατα”».
