Κάθε φωτογραφία του ισοδυναµεί για εκείνον µε ταξίδι, στο οποίο σηµασία δεν έχει τόσο ο τελικός προορισµός όσο η αποτύπωση µιας στιγµής που µπορεί να διαρκέσει για πάντα.
Κείμενο: Ρομίνα Ξύδα
Φωτογραφία: Παναγιώτης Μηνά
Λένε πως κάποιες φορές αρκεί µία µόνο συνάντηση για να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγµατα. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του Άντρου Ευσταθίου. Όταν ήταν 17 ετών, γνώρισε έναν φωτογράφο, ο οποίος είχε ταξιδέψει στη Νικαράγουα για να φωτογραφίσει τους Σαντινίστας. Εκείνη η συνάντηση άλλαξε την οπτική του: «Ερωτεύτηκα τη δουλειά του, µαζί και τη ζωή που µπορεί να κάνει ένας φωτογράφος. Η φωτογραφία δεν ήταν για εµένα ένας επαγγελµατικός προσανατολισµός, αλλά µία διαδροµή που χάραξα µε οδηγό το συναίσθηµα. Δεν σκέφτηκα καθόλου το µέλλον µου σε αυτό το χώρο, παρά µόνο ότι ως φωτογράφος θα µπορώ να γευτώ µία ζωή γεµάτη συγκινήσεις». Ακολουθούν σπουδές στην Αθήνα και µία διαδροµή σπαρµένη από επιτυχίες: «Η Αθήνα µου έδωσε γνώσεις, γνωριµίες µε εξαιρετικούς ανθρώπους και πολλές ευκαιρίες. Μία µεγάλη επιτυχία ήρθε το 2000, όταν επιλέχτηκα να εκπροσωπήσω την Ελλάδα στο διεθνή αγώνα Camel Trophy στα νησιά Tonga. Αισθάνθηκα µεγάλη υπερηφάνεια».

Το ίδιο νιώθει και για την Isnotgallery, την γκαλερί που δηµιούργησε το 2008 στην Παλιά Λευκωσία, έναν πρωτοποριακό χώρο σύγχρονης τέχνης, σε απόσταση 200 µέτρων από την Πράσινη Γραµµή. Αν, ωστόσο, του ζητήσεις να διακρίνει την κορυφαία στιγµή της µέχρι τώρα πορείας του, η απάντησή του εξαντλείται στο project «Nicosia International Airport»: «Η φωτογραφία που ξεχωρίζω είναι εκείνη που σκηνοθέτησα στο αεροδρόµιο της Λευκωσίας το 2012, το οποίο βρίσκεται στην Πράσινη Γραµµή, υπό την επίβλεψη των Ηνωµένων Εθνών. Εκείνη τη χρονιά, µετά από προσπάθειες ετών, κατάφερα να βρω τον πιλότο και τις αεροσυνοδούς της τελευταίας πτήσης των κυπριακών αερογραµµών που προσγειώθηκε εκεί την 20ή Ιουλίου του 1974, ηµέρα εισβολής στην Κύπρο. Έτσι, έπειτα από 40 χρόνια, µπόρεσα να απαθανατίσω µε το φακό µου αυτούς τους ανθρώπους-σύµβολα της κυπριακής ιστορίας, µε τις επίσηµες στολές τους έξω από το κτίριο του αεροδροµίου Λευκωσίας, να το κοιτούν µε δάκρυα στα µάτια. Κάθε φωτογραφία είναι για µένα µία διήγηση, µία ιστορία. Εκείνη αποτελεί, ωστόσο, την πιο ιερή, την πιο σπουδαία, την πιο συγκλονιστική…».
