Πώς είναι να µετακοµίζεις από τις κοσµοπολίτικες Βρυξέλλες στο ήσυχο Βουνί, ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Κύπρου; Ο δηµοσιογράφος Παύλος Ξανθούλης έχει την απάντηση.
Κείμενο: Ελένη Ξένου
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μηνά
Αφήνω το αυτοκίνητο στο χώρο στάθµευσης κοντά στην ενετική χαβούζα και βλέπω απέναντι τον Παύλο, να κατηφορίζει το λιθόστρωτο δροµάκι µε κίτρινο ελαφρύ µπουφάν και σκισµένο τζιν. Ανταποκριτής για ευρωπαϊκά θέµατα στις Βρυξέλλες επί µια 20ετία, περιφερόταν στους διαδρόµους της Κοµισιόν µε κοστούµι και γραβάτα και τώρα σεργιανίζει τα γραφικά σοκάκια του Βουνιού ως ανέµελος έφηβος. Μοιράζοµαι µαζί του τη σκέψη µου κι εκείνος χαµογελάει: «Από την ηµέρα που µετακόµισα στο χωριό, τα κοστούµια παραµένουν στην ντουλάπα, µε εξαίρεση τις φορές που κάνω ρεπορτάζ για την τηλεόραση. Αυτό είναι, ήδη, µια πρώτη αίσθηση ελευθερίας». Μου αρέσει η παραδοχή του, ταιριάζει απόλυτα στο σκηνικό που απλώνεται µπροστά µου: καθαρός, βουνίσιος αέρας, καταπράσινη θέα, τιτιβίσµατα πουλιών, γαλήνια ηρεµία, µυρωδάτες αυλές, χρωµατιστά παράθυρα και χαµογελαστά πρόσωπα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
Έφυγε από την Κύπρο πριν από περίπου 20 χρόνια. Αρχικά, εργάστηκε ως πολεµικός ανταποκριτής κι αργότερα µετακόµισε στις Βρυξέλλες ως διαπιστευµένος ανταποκριτής στην Ε.Ε. Η πανδηµία αλλά και µια ανοµολόγητη νοσταλγία τον έκαναν να συνειδητοποιήσει πως η ανάγκη του να περνάει περισσότερο χρόνο στον τόπο του, δίπλα στα δικά του πρόσωπα, ήταν µεγαλύτερη από όσο υποψιαζόταν. Η παραµονή του στις Βρυξέλλες ήταν µεν όµορφη και εποικοδοµητική, ο ίδιος αδυνατούσε ωστόσο να µετριάσει το αίσθηµα αποξένωσης που ένιωθε, καθώς από τα πρωινά του απουσίαζαν οι ζεστές καληµέρες. Πήρε τότε το σκυλί του και το αυτοκίνητό του και επέστρεψε στην Κύπρο, αποφασισµένος να επανασυνδεθεί µε όσα του έλειπαν. «Και πώς διάλεξες το Βουνί;», τον ρωτώ ενώ ανηφορίζουµε προς το Μεσόχωρο, το κέντρο του χωριού, όπου βρίσκεται Η Πλατεία, το πιο πολυφωτογραφηµένο καφενείο της Κύπρου. «Θα σου πω την ιστορία µόλις παραγγείλουµε σκέτο κυπριακό», απαντά.

ΤΟ ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΟ «ΧΑΜΗΛΟ ΒΟΥΝΟ»
Περπατάµε αργά, προκειµένου το βλέµµα να προλαβαίνει και την παραµικρή λεπτοµέρεια που συνθέτει την οµορφιά του χωριού, όπως τα γεράνια στις γλάστρες, τα χρωµατιστά µακρόστενα παντζούρια των αναπαλαιωµένων αρχοντικών, τα στενά κουκλίστικα σοκάκια, τις σιδερένιες ανεµόσκαλες και το παλιό δηµοτικό σχολείο που µοιάζει µε καρτ ποστάλ. Το Βουνί –αναµφισβήτητα– διαθέτει όλα όσα απαιτεί ένα ινσταγκραµικό στόρι για να κερδίσει εκατοντάδες likes, αλλιώς όµως είναι να αισθάνεσαι στο δέρµα σου την αύρα που εκπέµπουν τα πέτρινα δροµάκια του και να «φορτίζεσαι» από την ενέργεια που αναδίδουν τα χρώµατα και οι µυρωδιές σε υψόµετρο 800 µέτρων.
Το «χαµηλό βουνό» –αυτό σηµαίνει το όνοµά του– είναι περιτριγυρισµένο από ψηλές κορφές που αγγίζουν τα 1.153 µέτρα και δύο ποτάµια, το Χαποτάµι και τον Κρύο, αποτελώντας ένα από τα πιο κοσµοπολίτικα κρασοχώρια του νησιού. Η κοσµοπολίτικη εκδοχή του τον Παύλο τον αφήνει αδιάφορο. Αυτό που τον µαγνήτισε κατά την επιστροφή του από τις Βρυξέλλες ήταν η γαλήνη του, γι’ αυτό και τα Σαββατοκύριακα, όταν ο κεντρικός δρόµος κλείνει και µετατρέπεται σε πεζόδροµο που κατακλύζεται από κόσµο, επισκέπτες και Λεµεσιανούς, εκείνος προτιµά να «κρύβεται» στην αυλή του σπιτιού του, να διαβάζει, να γράφει και να είναι µε το σκυλί του, µέχρι να επανέλθει η ηρεµία.

ΤΑΒΛΙ ΚΑΙ… ΖΕΣΤΑΣΙΑ
Περνάµε πρώτα από το καφενείο Η Aγορά του Βουνιού, που είναι παράλληλα και µίνι µάρκετ, «το µοναδικό στο χωριό», διευκρινίζει ο Παύλος. Η ιδιοκτήτρια τον καληµερίζει φωναχτά, ανταλλάσσουν µια-δυο κουβέντες και µε ενηµερώνει πως αυτό το καφενείο είναι το µόνο που δεν «µεταλλάσσεται» σε µπαράκι. Τα άλλα δύο –Η Πλατεία και το Μαχαζάκι (το οποίο φτιάχνει υπέροχα µπέργκερ και κρέπες)– τις Παρασκευές, τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες ανεβάζουν ντεσιµπέλ. Φτάνοντας στο πρώτο, παρατηρώ πως η διακόσµηση αξίζει πολλές φωτογραφίες. Ηλικιωµένοι θαµώνες λιάζονται στον ήλιο, άλλοι παίζοντας τάβλι κι άλλοι παρακολουθώντας τις ζαριές και µιλώντας ταυτόχρονα για τα νέα της ηµέρας. Διαλέγουµε το γωνιακό τραπεζάκι του µαγαζιού και παραγγέλνουµε καφέ. Χαίρονται που βλέπουν τον Παύλο έπειτα από µέρες, καθώς απουσίαζε στο εξωτερικό. Αυτή ακριβώς είναι η ζεστασιά που αποζητούσε. Πίστευε, αρχικά, πως θα τη βρει στην πόλη. Όταν είχε φύγει από την Κύπρο η Λευκωσία ήταν, άλλωστε, σαν µεγάλο χωριό, «ένιωθες τη γειτονιά σου ζεστή αγκαλιά και το νοιάξιµο του γείτονα πραγµατική έγνοια. Όπου κι αν πήγαινες, τους ήξερες όλους», λέει και συνεχίζει: «Τώρα, αυτό χάθηκε, το συνειδητοποίησα γυρνώντας πίσω. Τίποτα δεν έµοιαζε µε τις αναµνήσεις µου και κάπως έτσι περιπλανήθηκα στην ύπαιθρο και βρέθηκα, τυχαία –σχεδόν καρµικά–, στο Βουνί». Ήταν πρωί, θυµάται, ο κόσµος ελάχιστος, στο καφενείο βρισκόταν ο κοινοτάρχης κι έφτανε ένα «έλα να σε κεράσω καφέ», για να διαισθανθεί αµέσως πως στο πανέµορφο αυτό χωριό υπήρχε ακόµα η µυρωδιά της αυθεντικής Κύπρου, αυτής δηλαδή που ξέρει να µοιράζει απλόχερα τις καληµέρες της. Τώρα, όταν δεν ταξιδεύει για δουλειά στις Βρυξέλλες ή στην Αθήνα, αγαπά να µένει στο σπίτι που αγόρασε στο χωριό, σε ένα από τα πιο γραφικά στενά, κοντά στην υπέροχη εκκλησία του Τιµίου Προδρόµου. «Είναι µια εκκλησία που αξίζει να επισκεφθείς για το γαλάζιο θόλο της και τις τοιχογραφίες του Γιαβόπουλου. Κι ύστερα να κάνεις µία βόλτα παραδίπλα, στο Βυζαντινό Μουσείο», αναφέρει, πίνοντας µια γουλιά καφέ.

ΧΟΡΤΟΚΕΦΤΕΔΕΣ, ΚΟΚΟΡΕΤΣΙ ΚΑΙ ΓΛΕΝΤΙ
Για το µεσηµέρι προτείνει να πάµε για φαγητό στο Ταβερνάκι της Λένιας, όπου συχνάζει για τους υπέροχους χορτοκεφτέδες της µαµάς Λένιας, τους σοκολατένιους λουκουµάδες και το παιχνιδιάρικο ντεκόρ. Επισκέπτεται βέβαια το ίδιο συχνά και τις υπόλοιπες ταβέρνες – µου δίνει, µάλιστα, ξεχωριστές πληροφορίες για την κάθε µία: στο Μonte Vouni, όπου τα Σαββατοκύριακα γίνεται µεγάλο γλέντι, πας αν σου αρέσουν τα φρέσκα κρεατικά όπως κοκορέτσι, κοντοσούβλι κι αρνάκι. Τον Τάκη, την πιο ιστορική ταβέρνα του χωριού, τον επισκέπτεσαι για γεύσεις παραδοσιακές, την Ωραία Ελλάς για πιάτα ελληνικής –κυρίως– κουζίνας και το Βουνιώτικο, ακριβώς στην είσοδο του χωριού, για το αξιοπρεπέστατο χορτοφαγικό µενού του. «Αν, πάλι, επιθυµείς early drinks, κάνεις µια βόλτα στο Oinou Strata, ένα boutique ξενοδοχείο µε gin & wine bar, όπου µπορείς να επιλέξεις gin ανάµεσα σε πενήντα διαφορετικές ετικέτες». «Τι άλλο θα µου πρότεινες;», τον ρωτώ. «Έναν περίπατο στον παλιό ελιόµυλο, στα δύο σπήλαια, πάνω στο βουνό, και στο παλιό δηµοτικό σχολείο, το οποίο βρίσκεται στο ψηλότερο σηµείο του χωριού, µε µια θέα που κόβει την ανάσα. Ό,τι καλύτερο για να γεµίσεις το βλέµµα σου µε φύση και καλαισθησία», µου απαντά µε εκείνο το χαµόγελο της πιο απόλυτης ευτυχίας.

ΨΥΧΙΚΗ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗ
Φεύγουµε από το καφενείο µε προορισµό το σπίτι του. «Πώς περνάς τις µέρες σου εδώ;», τον ρωτώ τη στιγµή που καθόµαστε στο σαλονάκι του. «Πρωινή βόλτα µε το σκυλί µου στα γύρω µονοπάτια της φύσης και µετά στο καφενείο. Πίνω τον καφέ µου, σχολιάζω µε τους ντόπιους την επικαιρότητα, τρώω σε κάποια από τις ταβέρνες του χωριού κι ύστερα επιστρέφω στο σπίτι για ξεκούραση, διάβασµα και δουλειά. Τα απογεύµατα είναι γεµάτα περιπάτους, συνήθως µέχρι την ενετική χαβούζα. Τι απολαµβάνω περισσότερο από όλα; Την ησυχία µου! Όχι αυτή που συνιστά το αντίθετο της φασαρίας, αλλά την άλλη· εκείνη που ισοδυναµεί µε την ψυχική γαλήνη που µου χαρίζει κάθε µέρα η ζωή µου στο ήσυχο Βουνί».